16-11-2010
(het is nog maar net 16 november, 8 minuten om precies te zijn)
Gisteren mijn huis gepoetst. Gewoon even de spullen opgeruimd, goed gezogen. Is het weer netjes voor mijn verjaardagsvisite….. Raar he, dat dit gedrag er zo zit ingesleten. Opruimen voordat er visite komt. Ik heb alleen geen ramen gewassen, Tjee, wat regende het. Maar als ik eerlijk ben wordt het wel tijd dat daar spons en zeem overheen gaan…. Voor de kerst dan maar?
Vandaag redelijk vroeg uit de veren voor mijn doen. Boodschappen gedaan voor mijn verjaardag. Ga dinsdagochtend (straks dus…) nog wel even vers gebak halen en vers stokbrood. Verheug me op de visite merk ik. Heerlijk bijkletsen met mensen die ik graag om me heen heb.
Om half 12 naar mijn werk gereden. Met 3 taarten bij me. Om op het eind van de middag, als we gegeten hebben met het hele team en de bewoners, te trakteren bij de koffie / thee (samen met een collega die volgende week maandag jarig is). Eerst maar eens een paar uurtjes training in verbale agressie hantering. Hoor ik dat de bewoner die toegezegd had te zullen koken voor ons allen, dat toch niet gaat doen. Hij kreeg een 'nee' te horen op een verzoek van hem en besloot dus meteen dan ook maar niet meer te koken. Hoezo persoonlijkheidsstoornis? Ik merk dat ik meteen boven in mijn irritatie zit. (heeft hij het verdorie na al die jaren dan nog steeds niet begrepen?) Maar goed, we besluiten dat deze afwijzing waar iedereen last van heeft, nog met hem op te pakken als de tijd daarvoor klaar is. Eerst in een grote vergaderruimte in de kliniek de training gaan volgen. Zijn we met zijn zessen samen met de 2 trainers en een acteur die de 'typetjes' komt spelen waarmee wij kunnen oefenen. Niemand had echt veel zin… De sluiting van onze afdeling, de gezamelijke maaltijd (gekookt door de 3 nu afwezige en in de ziektewet zittende collega' s) en de onderlinge toch voelbare irritaties naar elkaar, hielden ons bezig. Ook het feit dat onze 10e collega zich ziek gemeld had, speelde mee. Dat is wel meteen uitgesproken naar de trainers. En ja, dat luchtte natuurlijk meteen op. Dus geoefend in hoe om te gaan met de (ook vaak non-)verbale agressie van een bewoner naar ons toe. En ja, natuurlijk was het uiteindelijk wel leuk. Wel leerzaam. We hebben gelukkig op een goede manier elkaar feedback kunnen geven, we hebben samen gelachen. Al met al toch nog redelijk geslaagd dus. Zo tegen 5 uur met z'n allen naar de afdeling. Daar waren 3 collaga's al druk bezig. En vele handen maken licht werk.
We hebben nog 6 bewoners op de afdeling wonen. Daarvan waren er 5 vandaag aanwezig. De zesde had een lang verlof en kon er gewoon niet bij zijn. En daar zaten we, 9 sociotherapeuten en 5 bewoners. Ook de bewoner die geweigerd had te koken, schoof aan. Ik voelde dat ik me moest beheersen geen cynische opmerking daarover te maken. De wetenschap dat hij hier niet zomaar mee weg komt, stelde me enigzins gerust. We hebben heerlijk gegeten, veel gelachen, herinneringen opgehaald over de afgelopen jaren. Gewoon heel erg gezellig. Echt gezellig. Met een klein groepje tegen 19 uur nog even naar buiten (uitbuiken… met een shaggie / sigaret) en daar genoten van het zachte weer. Daarna aan de koffie / thee met gebak. Daar kwam de weigerachtige (kok) bewoner niet voor van zijn kamer… Ook dat ruime halfuur was gezellig. Op een hele ontspannen manier zitten praten met iedereen. Op dit soort momenten komen de gezonde kanten van de bewoners naar boven en blijken ze weer opnieuw hele gewone mannen te zijn. Deed iedereen goed. Ook mij. Ik heb al die mannen zien komen op de afdeling en zwaai ze deze week ook weer uit. Ik ben de enige in het team die al zo lang werkt op deze afdeling. Ik kan dan ook heel redelijk aangeven waarin die mannen veranderd / gegroeid zijn de afgelopen jaren. Hetzelfde geldt voor mijn kijk op mijn collega's. Ik heb ze allemaal zien komen en zie ze deze week ook voor het laatst in dit team. Vanaf volgende week zie ik ze nog wel regelmatig maar dan werkt iedereen in andere teams. Ik ga het contact met sommigen van hen, verschrikkelijk missen. We hebben zoveel meegemaakt met elkaar… Veel hoogtepunten, ook dieptepunten. Maar op de een of andere manier zijn we in de afgelopen jaren uiteindelijk wel weer een team geworden. Met wisselingen in de mensen die samen met mij werkten, maar wel een team. Het laatste halve jaar is daar 'de klad' een beetje in gekomen. Minder een hecht team. Wel kunnen samenwerken maar ook veel irritaties. De dreigende sluiting van de afdeling en lange tijd van onzekerheid over onze toekomst, speelde ons parten. Ook ik als senior binnen het team, kreeg het niet voor elkaar om de samenwerking op alle vlakken probleemloos te laten verlopen. En dat heeft me verschrikkelijk dwars gezeten. Ik ben iemand die het graag goed wil doen, die ernaar streeft elk teamlid aan zijn/haar trekken te laten komen. Om problemen aan de teamtafel uit te spreken en dan samen naar een oplossing te zoeken. En dat is me niet voldoende gelukt de afgelopen maanden. Energie gevreten en in mijn gevoel te weinig opgeleverd.
Het feit de de supervisoren maanden gelden de kliniek moesten verlaten omdat die functie door de directie / management, als overbodig werd beschouwd (er moest tenslotte behoorlijk financieel worden ingekrompen) heeft veel teams 'de kop' gekost. Ook mijn team. Geen supervisor meer die aanschoof aan de teamtafel of aanwezig was bij de teamdagen, om samen met het team te onderzoeken waar de pijnpunten / problemen / irritaties / vragen lagen. Geen supervisor meer die samen met het team een lijn uit kon zetten waar aan gewerkt ging worden. Die functie / taak was inmiddels weggezet bij de hoofden van de sociotherapeutische teams. Ach, dat was zo mooi gezegd. Maar iedereen wist dat dit absoluut niet ging werken. Supervisor zijn is een vak apart. Dat doe je er niet zomaar even bij. De hoofden hadden trouwens wel wat anders aan hun hoofd. Vooral de formatieplaatsen in de teams zijn gigantische hoofdbrekers geworden. En nee, het is nog lang niet op orde.
Maar ik heb zin in mijn nieuwe team. Weer een afdeling met 10 / 11 mannen met een forse persoonlijkheidsstoornis. Een team wat gedeeltelijk op 'zijn gat' ligt omdat het gewoon niet meer lukt. Ik heb er zin in om samen met die collega 's de schouders eronder te zetten om er weer een echt team van te maken. Dat werkt voor iedereen dan het fijnste en halen we het meeste uit de behandeling van die mannen. (team een chaos dan ook puinzooi in de woongroep). Wanneer ik daar precies ga beginnen is niet helemaal duidelijk. Waarschijnlijk ergens in de loop van de volgende week. Een van de eerste dingen die ik dan ga doen? Met de roosteraar van dat team aan tafel om mijn overuren en overgebleven vakantieuren goed weg te zetten. Ben wel goed maar niet gek. Ik heb nog wel wat tegoed als ik naar mijn uren kijk…. En natuurlijk vanaf februari 2011 elke maandag vrij. Dan komt mijn kleinkindje namelijk elke maandag logeren. En dat is VEEL leuker dan al dat werk in de kliniek bij elkaar!
Komt dus toch weer goed allemaal…..
Zo en nu naar bed. Ben inmiddels 58 minuten jarig en ga slapen.
